ಸಿಡ್ನಿಶೆಲ್ಡನ್ jotheya ಮಳೆಗಾಲ

 ಮೊನ್ನೆ ಜೂನ್ ನಲ್ಲಷ್ಟೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಅಂಡಲೆಯಲು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಭಾವನ ಮನೆಯ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕ ಕಂಡಿತು. ಇಂಗ್ಲಿಷು ! ಯಾವಾಗಲೂ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆಯೇ! ಓಹ್ , ಸಿಡ್ನಿ ಶೆಲ್ಡನ್ ಅಂತ ಆಥರ್ ನ ಹೆಸರು ನೋಡುವಾಗಲೇ 'ಅದು ಸೀರಿಯಸ್ ಆಗಿ ಓದುವ ಪುಸ್ತಕಗಳೇ ಅಲ್ಲ' ಅಂತ ಗೆಳೆಯ ಮೂಗು ಮುರಿಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು; ಹಿಂಬದಿಯ ಕವರಲ್ಲಿ 'ಬೆಸ್ಟ್ ಸೆಲ್ಲರ್' ಅಂತೇನೋ ಹೊಗಳಿಕೆ ಕಂಡು ಕುತೂಹಲ ಗರಿಗೆದರಿ 'ನೋಡುವ,ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತಾ' ಅಂತ ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ, 'ನೆಕೆಡ್ ಫೇಸ್ ' ಅಂತ ಕಾದಂಬರಿಯ ಹೆಸರು. ಸೈಕ್ರಿಯಾಟ್ರಿಸ್ಟ್ ಒಬ್ಬನ ಪೇಷೆಂಟುಗಳೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಕೊಲೆಯಾಗೋದು ,ಅವನ ಹಿಂದೆ ಕೊಲೆಗಡುಕರು ಬೀಳೋದು  ಹಾಗೆ ಒಂದು ಮಿಸ್ಟರಿ ಕಥೆ;
   ಅರೆರೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯಲ್ಲ, ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಬಂದವನೇ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಅವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಬೆನ್ನುಬಿದ್ದೆ.
ಹಿಡಿದು ಕೂರಿಸುವ , ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನ ಷೆಲ್ಡನ್ ಸಮಯ ಕೊಳ್ಳಲು ಒಳ್ಳೆ ಸಂಗಾತಿ;
'ಅದರ್ ಸೈಡ್ ಆಫ್ ಮಿಡ್ ನೈಟ್ ','ವಿಂಡ್ ಮಿಲ್ಸ್ ಆಫ್ ಗಾಡ್ಸ್ ',ಸಾಂಡ್ಸ್ ಆಫ್ ಟೈಮ್ ',ಮೆಮೊರೀಸ್ ಆಫ್ ಮಿಡ್ನೈಟ್ ','ಸ್ಕೈ ಈಸ್ ಫಾಲಿಂಗ್ ','ಡೂಮ್ಸ್ ಡೇ ಕಾನ್ಸ್ಪಿರಸಿ ','ಬ್ಲಡ್ ಲೈನ್' ಮುಗಿಸಿದೆ.ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ಪುಸ್ತಕ ಗೆಳೆಯ ಅಲ್ತಾಫ್ ತಮ್ಮ ಖಜಾನೆಯಿಂದ ಎತ್ತಿ ಕೊಟ್ಟರು;
ಅಲೆದಾಡಿ ತಂದ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ , ಇವನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಹಟ ಹಿಡಿದು ಕೂತಿದ್ದೇನೆ!
ಹೆಂಗಿದ್ದರೂ ಮನಸು ಚಿಟ್ಟೆ ತರಾ ಆಲ್ವಾ ! ಮತ್ತೇನಾದರೂ ಕರೆದರೆ ಹೊರಡೋದೇ;
ಸುರಿವ ಮಳೆಗೆ , ಹೊರ ಹೋಗಲೂ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ, ಡ್ಯೂಟಿಗೆ 'ಛೇ ' ಅಂದುಕೊಳ್ತಾ  ಹೋಗೊಕೂ ಉದಾಸೀನ;
ಸದ್ಯಕ್ಕಿಷ್ಟೇ ;

what's with tea?

ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಒಂದಿಡೀ ಮಗ್ ;

ಈಗ ಕಪ್ಪಿನರ್ಧ 

ಸಾಕು ಚಾ,

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲ ಜೊತೆಗಿದ್ದೆ ,

ಸುರಿವ ಮಳೆಯ ಮುಂಜಾವುಗಳಲ್ಲಿ 

ಮಾಡಿನ ಅಂಚಿನಿಂದ ಜಾರುವ ಹನಿಗಳ ಎಣಿಸಲು , 

ಬಿರು ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ  ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ನಿದ್ದೆ ಮುಗಿಸಿ ಎದ್ದಾಗ ,

ಸ್ಟೈಲ್ ಹೊಡೆಯಲು ಎಳೆದ ಸಿಗರೇಟು ಧಮ್ಮಿನ ಜೊತೆ,

ನಿನ್ನ ಪರಿಮಳ,

ಎಷ್ಟು ವೆರೈಟಿಯ ರುಚಿ ;

ಗುಟುಕಿಗೊಂದು  ಕನಸು ,

ಸಾವಿನ ಎಕ್ಸಾಮಲ್ಲಿ ಹೋಪ್ಸ್ ಹೋದಾಗ,

ತಲೆಕೆಟ್ಟ ಲೆಕ್ಚರ್ ಕೇಳಿ ಮಂಡೆ ಬಿಸಿಯಾದಾಗ ,

ನನ್ನ ಚಾ ,

ನನ್ನದು ಮಾತ್ರ;

ಕಪ್ಪ ತಳದಲಿ ಸಕ್ಕರೆ ಕಂಡಾಗ 

ನಿರಾಸೆ,

ಹಾಗಂತ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕುಡಿದದ್ದು ಸುಳ್ಳೇ?

ಆಸ್ವಾದಿಸಿದೆ,

ಚಾ ವೋ, ತೋಡ ನೀರೋ!

ಅದೊಂದು ಧ್ಯಾನ, 

ಬದುಕಂತೆ;

ಈಗಲೂ ಅನಿಸುತ್ತೆ ,

ಒಂದೊಂದು ಸಲವೂ ಚಾ 

ಮತ್ತೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ 

ತಾಜಾಗೊಳಿಸಿದಂತೆ ,

ಹೆಚ್ಚು ಮನುಷ್ಯನೂ  ಆಗಿಸುತ್ತೆ ;

ಮತ್ತದೇ ದಾರಿಯಲಿ 

ಮತ್ತೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಅಲೆದಾಡಲು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಂತೆ ,

ನೆನಪ ನೇವರಿಸಲು ಇದೂ ಒಂದು ಸಾಧನ; 

ಮತ್ತೊಂದು ಗುಟುಕು , 

ಕಳೆದ ಕೊಟಡಿಯ ಬೀಗದ ಕೀ ದೊರೆತಂತೆ ,

ಕಪ್ಪು ಖಾಲಿ;

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸಿಗಲು ಕಾತರ;

ನಮಸ್ಕಾರ !

ಸಿಗುವ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ... 

ಜನಾರ್ದನ ಭಟ್ಟರ 'ಅನಿಕೇತನ'

ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಮುಗಿಸಿದ ಬಿ. ಜನಾರ್ದನ ಭಟ್ ರ 'ಅನಿಕೇತನ' ಕಾದಂಬರಿ ಹಲವಾರು ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು. ಮೊದಲನೇಯದಾಗಿ ಇದು ನನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ಕತೆ; ನಾನು ಕಂಡ ,ಕಾಣುತ್ತಿರುವ, ನನ್ನ ಭಾವಕೋಶದೊಳಗೆ ಇಳಿದ ಪರಿಸರದ ಜನರ ಹಳೇ ಕತೆ. ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬೊಂಬಾಯಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಕೇಶವ ೧೯೭೫ ರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ವಾಪಾಸ್ ಬರುವಾಗ ಅವನ ನೆನಪುಗಳ ಕತೆ. ನಿಜವಾದ ಕತೆ ನಡೆಯುವುದು ೧೯೬೧ ರಿಂದ; ಅವನ ತಂದೆ ಮಧು ಭಟ್ಟರು ನಡುಕಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಟೆಲ್ ಇಡುವುದರಿಂದ.  ಪೇಟೆಯಾದ ಮಂಗಳೂರಿಂದ ವಲಸೆ ಬಂದ ಕುಟುಂಬವೊಂದು ಅಸ್ತಿತ್ವಕಾಗಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುವ, ಆ ಮೂಲಕ ಗೊತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೋ ಊರಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುವ ಕತೆ. ಇದರ ನಡುವೆ ಊರಿನ ದೊಡ್ಡ ಕುಳಗಳ ಹೊಡೆದಾಟ, ಪರಿಸರ ನಾಶ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಕತೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ವಿಷಾದ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ;  ಕಾರಂತರ ಮರಳಿ ಮಣ್ಣಿಗೆಯ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗದಂತೆ ಕಾಣುವ ಈ ಕಾದಂಬರಿ , ಸದ್ಯದ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ವಾತಾವರಣದ ನಗರ ಕೇಂದ್ರಿತ ಕಥಾನಕಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಕೇಶವ ತನ್ನೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವನ ನೆನಪಲ್ಲಿದ್ದ ಯಾವುದೂ ಮೊದಲಿನಂತಿರದೆ ತನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಊರಿಗೂ, ಈಗಿನ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೊಂದಿಯಾಗದೆ ಕೇಶವ ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ.
ಜನಾರ್ದನ ಭಟ್ ರ ನಡುಕಣಿ ಕಾದಂಬರಿ ತ್ರಿವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದಾದ ಇದು (ಉಳಿದೆರಡು 'ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರ' ಮತ್ತು 'ಹಸ್ತಾಂತರ' ) ಒಂದು ಕಾಲಗಟ್ಟದ ಜನಜೀವನದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ಧೂಳು ಕೊಡವಿದೆ !

ಒಂದು ದಿನ ತಟ್ಟನೆದ್ದು ಇಷ್ಟರವರೆಗೆ  ಸೋಮಾರಿತನದಿಂದ ಬಾಕಿಯಾದ  ಕೆಲಸಗಳ ಹರಿಬರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸತೊಡಗಿದ್ದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದು ನನಗೇ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು; ಬೂದಿಯಿಂದ ಮೈ ಕೊಡವಿಕೊಂಡೆದ್ದ ನಾಯಿಯಂತೆ ಮನಸ ಆಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಮರೆತ ಯೋಚನೆಗಳೆಲ್ಲ ತಾ ಮುಂದು ನಾ ಮುಂದು ಅಂತ ಮುಗಿ ಬಿದ್ದಂತೆ! ಅದ್ಯಾವುದೋ ದಿನ ಮುಗಿದರೂ ಕೊಡಲಾರದ ಲೈಬ್ರರಿ ಪುಸ್ತಕ, ಕಟ್ಟದಿದ್ದ ಬಿಲ್ಲು, ಹೇಳ ಮರೆತ ಐ ಲವ್ ಯೂ , ನೆನಪಾಗದಿದ್ದ ಕನಸು , ಅರ್ಧ ಬರೆದ ಕಥೆ, ಪೇರಲೆಯ ವಾಸನೆ , ಹೆಂಡತಿಯ ಕೆನ್ನೆಯ ಮಚ್ಚೆ, ಚಾರ್ಜಿಲ್ಲದ ಮೊಬೈಲು ಇವೆಲ್ಲವೂ  ತಾವು ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಇದ್ದೆವೆಂಬ ಸಣ್ಣ ಸುಳಿವೂ ಕೊಡದೆ ಈಗ ಮುಗಿ ಬಿದ್ದರೆ ಹುಲು ಮನಸಿನ ಪಾಡೇನು?

ಲಹರಿ ಬಂದದ್ದರ ಬರೆಡುವ ಯತ್ನ.. ಏನೇನೂ ?!!   

ನಶೆ

ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತಗೊಂಡ ಮಾತ್ರೆ ಥರಾ ನಿನ್ನ ನಶೆ ಇನ್ಸ್ಟಾಂಟು; ಸರ್ರನೆ ಏರಿ ಸರಿಯಾದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಂತೆ ಫೀಲು, ಓಹ್, ದಾರಿ ಮಾತ್ರ ಪೂರ್ತಿ ಅಂಕು-ಡೊಂಕು , ನೆಲ ಜಾರಿ ಮುಗಿಲ ಮೇಲಿನ ಒಂಟಿ ಯಾನ; ಯಾವುದೋ ಶಬ್ದವೂ ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ರವಾದಂತೆ, ಸನ್ನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಹೊಸ ಅರ್ಥ; ಈ ಮರುಳಿನ ಕೊನೆ ನೆನೆದರೆ, ಬೇಡ ಬೇಡ ಇದೇ ಸಾಕು, ಸದ್ಯ ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತ!

ಕಿಟಕಿ ಮತ್ತು ಆಕಾಶ

ನನ್ನ ರೂಮು
ನನ್ನ ಕಿಟಕಿ
ಹೊರಗೆ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಆಕಾಶ;
ನೋಡಿದರೆ ಕಾಣುವ.
ನನ್ನೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುವ.
ನನ್ನದಲ್ಲದ ಆಕಾಶ;
ಇಲ್ಲಿರದ ಅಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲದ
ಭಾವಗಳ
ಕಿಟಕಿಯಿಂದಾಚೆ ಎಸೆದು
ನೆಲ ಮುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ
ಅಜ್ಜನ ಗಡ್ಡದಂತೆ ತೇಲಿ,
ಮಾಯವಾಗಿ,
ಒಂದು ದಿನ ನಾನೂ ಹಾಗೆ,
ಎಲ್ಲವನು ಮುಷ್ಟಿಯಲಿ,
ಸೋರದಂತೆ ಹಿಡಿದು
ತುಂಬ ದೂರಕೆ ತಿರುಗಿ
ಬಾರದಂತೆ
ಎಸೆಯಬೇಕೆಂಬ ಕನಸು,
ಜೊತೆಗೆ ನಾನು ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಭಯ;
ಮೀರಲಾರದ ತವಕ ಮತ್ತು
ನೋವಿರದ ನಾಳೆಗಳ ಆಸೆ;
ಹೇಗೂ,
ರೂಮೂ ಇದೆ
ಕಿಟಕಿಯೂ ಇದೆ
ಅಸ್ತಿತ್ವದ್ದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ!

ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿವೆ...

ಧಾವಂತದ ಗಳಿಗೆಗಳು;
ಪೌಡರ್ ಮೆತ್ತಿದ ಮುಖದೊಳಗೆ ಮಾಯದ ಕಲೆಗಳು,
ನೋವ ಅದುಮಿಟ್ಟ ಫೇಕು ಸ್ಮೈಲುಗಳು,
ಒಣ ಉಪಚಾರದ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು,
ಗೆಲ್ಲಲಾಗದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋಲಲಾರದ ಹಟಗಳು,
ಹುಸಿ ಅನುಕಂಪದ ಮಾತುಗಳು,

ಮೌನ ಜಗಳಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವೆನೆಂಬ ಆತಂಕಗಳು,
ಮರೆತ ಹೆಸರುಗಳು,
ಬದುಕಿನ ಕ್ಯಾನ್ ವಾಸ್ ತುಂಬಾ ಎರಚಿದ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಬಣ್ಣಗಳ ಚಿತ್ತಾರಗಳು;
ಕೊನೆಗೆ,
ದಿನವೂ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಅದೇ ಹೊಸದಾದ ಅಪರಿಚಿತ ಮುಖಗಳು;
ಮುಖವಾಡಗಳು!

ನನ್ನ ಓದು: ಇಷ್ಟವಾದ ’ದ್ವೀಪವ ಬಯಸಿ...’

ಮೊನ್ನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಜ್ಯೋತಿಯಿಂದ ಬಸ್ ಹಿಡಿಯೋಣ ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹೋದವನಿಗೆ ’ಅತ್ರಿ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್’ ಇದ್ದ ಕಡೆ, ’ನವಕರ್ನಾಟಕ ಮಳಿಗೆ’ ಕಂಡು, ಅದರಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದ ೨೦% ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್ ಕಂಡು, ಮನಸ್ಸು ಎಳೆಯಿತು; ಯಾವಾಗಿನ ಅಶೋಕವರ್ಧನರ ದೊಡ್ಡ ಮೀಸೆಯನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಪುಸ್ತಕ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ, ಅಚಾನಕ್ ಎಂಬಂತೆ, ’ದ್ವೀಪವ ಬಯಸಿ’ ಅಂತ ಹೆಸರು ಕಾಣಿಸಿತು. ವಾಹ್! ವಾಹ್! ಎಂಥಾ ಹೆಸರು! ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ದ್ವೀಪಗಳೇ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಲೇಖಕರ ಹೆಸರು ಇತ್ಯಾದಿ ವಿವರ ನೋಡಿದೆ. ’ಎಮ್.ಆರ್.ದತ್ತಾತ್ರಿ’ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನವರು, ಈಗ ಲಾಸ್ ಏಂಜಲಿಸ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಸರಿ, ಮುಂದೇನು ಯೋಚಿಸದೆ, ತಗೊಂಡು ಬಂದೆ; ಮನೆ, ರೂಮ್, ಬಸ್, ಡ್ಯೂಟಿ, ರಾತ್ರಿ,ಹಗಲು, ಊಟ, ನಿದ್ದೆ ಇದೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಅಲ್ಲಿಷ್ಟು ಇಲ್ಲಿಷ್ಟು ಗ್ಯಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡವನಿಗೆ, ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು! ಕೊನೆಯ ಪುಟಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ಅನಿಸುವಂತೆ, ’ಛೇ! ಮುಗಿಯಿತಲ್ಲ, ಮುಂದೆ?’ ಅನಿಸಿತು.
ಕಥೆಯ ಹರಹು ಸಾಕಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದೇ; ಗೊಲ್ಲರಹಳ್ಳಿ,ಬೆಂಗಳೂರು, ಲಾಸ್ ಎಂಜಲಿಸ್, ಐಟಿ ಬಿಟಿ, ಆರ್ಥಿಕ ಚಿಂತನೆ, ರಿಸೆಷನ್, ಫ಼ುಡ್ ಕ್ರೈಸಿಸ್, ಕಾಡು ಬೆಂಕಿ, ಪೆಟ್ರೋಲ್, ಫ಼ೋಟೋಗ್ರಾಫ಼ಿ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಭಾವಗಳು. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೇ ’ಇಶ್ಶೀ..’ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು, ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ, ನಾಲ್ಕಾರು ಹುಡುಗಿಯರು, ಪ್ರೇಮ ವೈಫ಼ಲ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಸ್ ಬಾಯಿ ದಾಸನಂತೆ, ಮತ್ತೆ ಹೊರಟಲ್ಲಿಗೇ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವ ಕಥೆಗಳ ಗೀಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ, ಇದು ’ನೋಡು ಮಗನೇ, ಇಲ್ಲೊಂದು ಕಿಟಕಿಯಿದೆ ಹೊರಜಗತ್ತಿಗೆ; ಎಷ್ಟು ದೂರದವರೆಗೆ ಕಾಣುತ್ತೋ ನೋಡ್ಕೋ...’ ಅಂದ ಹಾಗೆ ಅನಿಸಿತು.
ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕಾಂತನ ಕಥೆ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ವಾಣಿ, ಆಂಜನೇಯುಲು, ಮಹಿಂದ, ಅಶೋಕ್, ಸುಜಾತ, ಸಮಿಂದ, ಫ಼್ರಾಂಕ್ ಹೀಗೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲರ ಕಥೆಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿ ಶ್ರೀಕಾಂತನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನಿರೂಪಿತವಾಗಿದೆ; ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮುಳುಗಡೆಯಾಗುವ ಊರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದರೂ ಬರಲಾರದ ಅಪ್ಪನ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಏಕಾಕಿಕತೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ತೆರಳುವ ತಮ್ಮ ಕೄಷ್ಣ, ಅವನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಅಪರಾಧೀ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುವ ಅಣ್ಣನಾಗಿ ಶ್ರೀಕಾಂತ ತಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಕೆರಿಯರ್, ವಾಣಿಯೊಂದಿಗಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಮದುವೆ, ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳಿ ಹೆಸರು, ಹೆಚ್ಚಿನ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಕಥೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.
ಲಾಸ್ ಎಂಜಲಿಸ್ ನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ಶ್ರೀಕಾಂತನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಫ಼್ರಾಂಕ್, ಅಶೋಕ್, ಅವರ ಪತ್ನಿ ಸುಜಾತ, ಆಂಜನೇಯುಲು ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀಕಾಂತನಿಗೆ ನೋಡಲು ಅವನ ಕಂಪೆನಿಯ ಉನ್ನತಾಧಿಕಾರಿ ಭೂಷಣ್ ರಾವ್ ಹೂಬೇಹೂಬ್ ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಂತೇ ಅನ್ನಿಸಿ ಅವನು ಅಸ್ವಸ್ಥನಾಗುತ್ತಾನೆ, ರಿಸೆಷನ್ ಟೈಮ್ ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಲಸ ಕಳಕೊಳ್ಳುವಾಗ ತಾನು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವೂ ಅದೇ ಅನ್ನುವ ಗುಮಾನಿ ಅವನ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಫ಼್ರಾಂಕ್ ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಳೆದು ಹೋದ ತಮ್ಮನನ್ನು ಕಾಣುವ ಶ್ರೀಕಾಂತ, ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಆಂಜನೇಯುಲು ಜೊತೆ ಮಾತು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾನೆ; ಇವೆಲ್ಲ ಅವನಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಇದೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಪತ್ನಿ ವಾಣಿ ’ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಯಲ್ ಸೈಕಾಲಜಿ’ ಓದುವುದು, ಲಾಯರ್ ಅಶೋಕ್ ಟ್ರಕ್ ಮಾಲಕರ ಮತ್ತು ಡ್ರೈವರ್ ಗಳ ಯೂನಿಯನ್ ಗಳ ನಡುವಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಯತ್ನಿಸುವುದು, ಕ್ರಿಸ್ ಬೆಂಟನ್ , ಮಹಿಂದ ತಮ್ಮಿಚ್ಚೆಯಂತೆ ತಮ್ಮ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಹುತಾತ್ಮರಾಗುವುದು, ಸಮಿಂದರ ಫ಼ೋಟೋಗಳು, ಫ಼್ರಾಂಕ್ ನ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಫ಼ೋಟೋಗ್ರಫಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಕಾದಂಬರಿಯ ಆಳವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಶ್ರೀಕಾಂತ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿದ್ದು ಸಮಿಂದರ ನಿರ್ಧಾರ; ’ನಮಗೊಂದು ಕೆಲಸ ಬಾಕಿ ಇದೆ’ ಅನ್ನುತ್ತಾ ತನ್ನ ಮಗ ಮಹಿಂದ ತಂದ ಆಫ಼್ ಘಾನಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ತಾಲಿಬಾನಿಗಳು ನಾಶ ಮಾಡಿದ ಬುದ್ಧನ ಪ್ರತಿಮೆಯಿಂದ ಸಿಡಿದ ಚೂರನ್ನು ಮರಳಿ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವುದು ನನ್ನನ್ನು ಬಹಳ ಕಲಕಿತು.
 ’ದ್ವೀಪವ ಬಯಸಿ...’ ಹಲವು ಕಥೆಗಳ ಸಂಕಥನ. ಹೇಳದೇ ಉಳಿದ, ಅಥವಾ ಅಪೂರ್ಣ ಎನಿಸುವ ಕಥೆಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಅದೇ ಕೄತಿಯ ಯಶಸ್ಸೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.